no alt

Μια νέα αρχή!

Κατηγορία: Blogs, Miss Ellen, Κείμενο: Ελένη Τσολάκη 

Δεν ήταν εύκολο και για μένα να αφήσω την “οικογένεια’ που βρήκα από την πρώτη μέρα που κατέβηκα από τη Θεσσαλονίκη...

Δεν είναι πάντα εύκολες οι αλλαγές. Υπάρχουν άνθρωποι που τις φοβούνται πολύ ή που καλύτερα τις τρέμουν και υπάρχουν και άλλοι που τις επιδιώκουν. Δεν ανήκω ούτε στη μια, κατηγορία αλλά ούτε και στην άλλη. Θα έλεγα όμως (και δεν είναι θέμα απαραίτητα σεμνότητας) πως ανήκω στη κατηγορία των ανθρώπων που προσπαθώ να  παίρνω τη ζωή, όπως εκείνη μου έρχεται και προσπαθώ να αντιμετωπίζω κάθε κατάσταση που παρουσιάζετε στη ζωή μου ξεχωριστά.

Παίρνω τον χρόνο μου. Καμία απόφαση δεν παίρνεται αβίαστα όσο εύκολη και να φαίνεται. Τουλάχιστον αν έχεις περάσει τα 15 και το ξέρεις. Τουλάχιστον σύμφωνα με το δικό μου χαρακτήρα. Είναι ακριβώς αυτό που θα σου πουν, δηλαδή όσοι σε αγαπάνε πραγματικά όταν βρίσκεσαι σε κάποιο σταυροδρόμι. Πάρε τον χρόνο σου, κάνε δυο βήματα πίσω να δεις τα πράγματα από μακριά και μετά -πιθανά- θα είσαι έτοιμος να αποφασίσεις.

Δεν ήταν εύκολο και για μένα να αφήσω την  “οικογένεια’ που βρήκα από την πρώτη μέρα που κατέβηκα από τη Θεσσαλονίκη για να κυνηγήσω και εγώ το δικό μου όνειρο. Φύσει συναισθηματική, χρόνο με τον χρόνο δενόμουν με όποιον και ότι συμπαθούσα πραγματικά. Γνώρισα ανθρώπους που δεν φανταζόμουν ποτέ, πήρα ευκαιρίες, συστήθηκα σ’ έναν νέο κόσμο για μένα. Έκανα φίλους νέους την ίδια στιγμή που όλοι μου έλεγαν “πόσο κακός και σκληρός είναι ο κόσμος σ’ αυτή την απρόσωπη πόλη”. Ξυπνούσα για χρόνια με την πιο ευχάριστη διάθεση που θα μπορούσε να έχει άνθρωπος που πηγαίνει στη δουλειά του, γέλασα, στεναχωρήθηκα, χόρεψα, τραγούδησα, με λίγα λόγια θα μπορούσα να πω πως ήμουν ο εαυτός μου. Γι’ αυτό ένιωσα πως πήρα και τόση πολλή αγάπη. Γι’ αυτό ίσως και η απόφαση να προχωρήσω ήταν πιο δύσκολη.

Όμως έτσι είναι η ζωή. Προχωράει και μαζί της πρέπει, επιβάλλεται να προχωράμε και εμείς σε όλα τα επίπεδα. Σαν άνθρωποι, σαν σύντροφοι, σαν φίλοι, σαν γονείς και φυσικά σαν επαγγελματίες. Μέσα σου πάντα μ’ έναν θα έλεγα περίεργο τρόπο, νιώθεις πότε ένας κύκλος τελειώνει ή μάλλον πότε σ’ έναν  κύκλο πρέπει να μπει μια άνω τελεία. Είναι φορές στη ζωή που πρέπει να μπουν αυτές οι τελείες για να δεις τα πράγματα πιο καθαρά και να αναθεωρήσεις. Να ανασυγκροτηθείς. Να δεις τα σωστά και τα λάθη σου. Να δεις που θέλεις να πας. Κάθε τι που έρχεται στο δρόμο σου και κάνει την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά είναι και αυτό που σου δίνει το σήμα, που σου ορίζει τον δρόμο. Και τότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να το ακολουθήσεις. Αυτό έκανα και εγώ.

Και να ‘μαι σήμερα σε ένα άλλο κανάλι, με νέους και υπέροχους ανθρώπους, με καινούριους και ωραίους στόχους. Είναι γοητευτική κάθε νέα πρόκληση αρκεί να μη τη φοβηθείς. Τις περισσότερες φορές δεν είναι το νέο που μπορεί να σε “τρομάξει”, αλλά η αλλαγή. Αλλά αυτή η αλλαγή για μένα είναι ένας νέος δρόμος που ανυπομονώ να περπατήσω μ’ εκείνη την ίδια χαρά που είχα όταν πρωτοκατέβαινα από την πόλη μου .Την ίδια χαρά, την ίδια όρεξη, το ίδιο κέφι και ακόμα παραπάνω. Γιατί μ’ αρέσουν οι προκλήσεις. Τις αγκάλιαζα πάντα.

Δίνουμε ραντεβού λοιπόν κάθε μεσημέρι στον ΣΚΑΙ για νέες στιγμές. Πολλές και διαφορετικές.

 

Σας περιμένω!!!!!

Φιλάκια πολλά.