no alt

Μήνες που όλοι θα θυμόμαστε…

|
Photo by eberhard grossgasteiger from Pexels

Ποιος ποτέ θα μπορούσε να φανταστεί πως θα ερχόταν μια μέρα που τίποτα στη ζωή μας δεν θα είχε την ίδια αξία και την ίδια προτεραιότητα; Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει πως όσα θεωρούσαμε δεδομένα και φυσιολογικά -έως και βαρετά πολλές φορές- θα γίνονταν τα ζητούμενα!

Μια ζωή μόνο με απαιτήσεις, γρήγοροι ρυθμοί, άγχος, τρέξιμο να προλάβεις τη δουλειά σου, τις υποχρεώσεις σου, να είσαι συνεπής, να, να, να… Ατελείωτα «να» που δεν σου δίνουν τον χώρο και τον χρόνο να ασχοληθείς με όσα πραγματικά έχουν σημασία, αλλά και να δεις τη ζωή σου διαφορετικά.

Δυστυχώς, μπήκε στη ζωή μας ο κορωνοϊός και τα μαθήματα που παίρνουμε είναι πολλά. Πειθαρχήσαμε όλοι ξαφνικά στις οδηγίες που μας δόθηκαν, δυστυχώς όχι από το έντονο αίσθημα ευθύνης για τον εαυτό μας ή τους συμπολίτες μας, αλλά κυρίως από τον φόβο που έχει κατακλύσει τις ψυχές και τις καρδιές όλων μας. Βέβαια, στο τέλος της ημέρας δεν ξέρω αν έχει πραγματική σημασία ο λόγος ή το αποτέλεσμα, μιας και ο σκοπός έχει επιτευχθεί. Το ένστικτο της αυτοπροστασίας και η ανάγκη της προστασίας της υγείας όλων μας είναι το πρωταρχικό μας μέλημα.

Μένουμε σπίτι λοιπόν είναι το σύνθημα και το κάναμε όλοι πράξη, με λίγες εξαιρέσεις που θέλω να πιστεύω πως εν τέλει ακολούθησαν τον κανόνα. Δείξαμε πως η καρδιά μπορεί τελικά να συγχρονιστεί με τη λογική και να κάνουμε όλοι το σωστό.

Μένουμε σπίτι και είμαστε μαζί με τους αγαπημένους μας και πια επικοινωνούμε μαζί τους, μιλάμε, τους ακούμε, τους νιώθουμε. Είμαστε κοντά πια ο ένας με τον άλλο. Κερδίζουμε τα επεισόδια που είχαμε χάσει, κερδίζουμε τον χρόνο που είχαμε αφήσει να περάσει ανεκμετάλλευτος. Μένουμε σπίτι και καταλαβαίνουμε πια τις πραγματικές μας ανάγκες, ακούμε τον εαυτό μας, τον φορτίζουμε, τον γεμίζουμε με υγεία, με γνώση, με σκέψη. Βλέπεις ξαφνικά πως απλά και ουσιαστικά πράγματα που δεν τους έδινες την βαρύτητα που τους αξίζει, είναι απαραίτητα.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως αυτοί οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής μας, μας βολεύουν γιατί δεν μας αφήνουν χρόνο να έρθουμε αντιμέτωποι με τον πραγματικό εαυτό μας. Σχέσεις και σκέψεις καλυμμένες μ’ έναν όμορφο μανδύα που όταν αυτός πέσει από κάτω θα συναντήσεις την ασχήμια. Είναι δύσκολο να είσαι μόνος .Για μένα αυτό αποτελεί τον μεγαλύτερο μου φόβο. Ωστόσο, πολλές φορές είναι και λυτρωτικό. Είναι και ζωογόνο. Σε γνωρίζεις και πάλι από την αρχή και ναι, μπορεί να έχεις χάσει πολλά, όμως σίγουρα δεν είναι αργά.

Η σκέψη μου είναι σ’ εκείνους τους ανθρώπους που είναι ουσιαστικά μόνοι τους στη ζωή και αυτός ο εγκλεισμός είναι η συνήθεια τους, η καθημερινότητά τους. Δεν είναι το τώρα, είναι το πάντα. Η μοναξιά δε συνηθίζεται, απλά προτιμάς να τη κάνεις φίλη σου γιατί σίγουρα δεν τη θέλεις για εχθρό σου. Σ’ εκείνους που νόσησαν και πέρασαν δύσκολα, σε αυτούς που δεν τα κατάφεραν, στις οικογένειες τους που βιώνουν την απώλεια…

Ο κακός εφιάλτης θα περάσει και τότε πρέπει να μας βρει πιο δυνατούς στη ψυχή μας. Εμπόδια υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα, αλλά μόνο με τη ψυχή μπορείς να τα νικησεις.

Και όταν όλο αυτό θα περάσει, θα έχουμε ο ένας τον άλλον πάλι απο την αρχή.

Και να είσαι σίγουρος πως μια δυνατή ομάδα είναι πολύ καλύτερη απο μια -έστω και ισχυρή- μονάδα.

Καλη δύναμη σε όλους ❤