no alt

Όταν όλο αυτό περάσει, δεν πρέπει να είσαι ο ίδιος άνθρωπος με πριν…

|
Photo by Valeria Boltneva from Pexels

Το ξέρω πως κι εσύ κάθεσαι σε μια γωνιά του σπιτιού και αναπολείς πώς ήταν η ζωή σου κάποιες ημέρες πριν… Διερωτάσαι κι εσύ πώς σε μια στιγμή όλα όσα θεωρούσες δεδομένα και απαξίωνες, μετατράπηκαν σε ζητούμενα που δεν μπορείς να έχεις!

Το ξέρεις καλά κι εσύ πως όταν όλο αυτό περάσει, δεν πρέπει να είσαι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που ήσουν κάποιες ημέρες πριν…

Θα ξέρεις πως δεν ξημερώνει πάντα η ίδια ημέρα και πως θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για άγνωστα σενάρια…

Θα ξέρεις πως δεν θα πρέπει να γκρινιάξεις ξανά όταν θα χτυπήσει το ξυπνητήρι για το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τη δουλειά… Γιατί τώρα έμαθες πώς είναι να σου λείπουν!

Θα γνωρίζεις πως μια «καλημέρα» και ένα «τι κάνεις;» στον γείτονα, τον περιπτερά, στον άνθρωπο που σου φτιάχνει τον καφέ, είναι απαραίτητα… Γιατί τώρα κατάλαβες πώς είναι να μην υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία!

Θα σκεφτείς τη γιαγιά, τον παππού ή τον νεαρό που ζει μόνος του σε ένα διπλανό διαμέρισμα… Γιατί τώρα ίσως ένιωσες πώς είναι η μοναξιά!

Θα επιδιώξεις να δεις την οικογένεια, τους φίλους και τους ανθρώπους που αγαπάς… Γιατί τώρα έμαθες πώς είναι να θες και να μην μπορείς!

Θα σταματήσεις να αγχώνεσαι με απλά καθημερινά ζητήματα… Γιατί ξέρεις πια να δίνεις το βάρος που αξίζει σε κάθε πρόβλημα!

Θα προσέξεις λίγο περισσότερο τη φύση… Γιατί βίωσες πώς είναι να μην μπορείς να την απολαμβάνεις!

Θα ξέρεις ότι πρέπει να αγαπάς και να το λες, ότι πρέπει να νοιάζεσαι και να το δείχνεις, ότι πρέπει να βοηθάς όσο μπορείς…

Θα ξέρεις, θα καταλάβεις, θα γνωρίζεις…

 Τόσα πολλά που σίγουρα δεν μπορούν να γραφτούν σ’ ένα κείμενο…

Μείνε σπίτι και φαντάσου τον άνθρωπο που θα ήθελες να είσαι όταν η μπόρα θα περάσει… Γιατί θα περάσει! Στο χέρι σου όμως είναι να έρθει και το ουράνιο τόξο…